Negro aniversario

Para que as cousas non se repitan debemos ter fresca a memoria de todo o acontecido durante a traxedia do Petroleiro Prestige. Cúmplense xa 3 anos dende que todo aquel despropósito aconteceu e hai que seguir facendo o que nos corresponde como xente concienciada -galegos e non galegos-: reclamar que se poñan os medios materiais, persoais, técnicos... que eviten ou minimicen un accidente deste tipo, para que non se convirta no que finalmente foi, unha negra catastrofe. Para iso, para seguir reclamando, para traballar para que o futuro do Mar -do noso mais tamén o dos outros- non se tiña de negro, temos unha cita ineludibel o día 13 de Santos ás 12 horas na Alameda de Santiago de Compostela. Asdo: Fernán da Veiga Máis información: Plataforma Nunca Máis

Unha grande e rachí

Unha, grande e rachí. Obrigatorio ir floïdizados. Luther Blissett estaría orgulloso destes rapaces.

Teoría Tremendista

Son partidario da teoría de que cando un político non atina co seu discurso é pq. precisamente no seu erro está o seu atino. Dito con outras palabras, un ten esa extraña sensación de que Sarkozy, dun xeito máis ou menos pretendido, está tentando apagar o lume botándolle gasolina. Traeme á memoria declaracións tan míticas e históricas como aquelas da ministra e o seu Caldiño, as do Sr. Rajoy cos seus "hilitos"... ou, mirando para a outra bancada, aquelas do Sr. Solchaga nas que dicía que España era o sitio onde máis rapidamente un podía facerse rico. Erros? Non o creo, simplemente estratexia; saben como aproveitar todo, até o terror dunha revolta como a actual da Franza. Xa veremos se mañá ou pasado acaban tirando proveito. Tempo ao tempo. Asdo. Xoán de Requeixo.

O trapiño

O conto do trapiño, si, a famosa bandeira española da ensenada do Orzán, ten un custo mensual de arredor de 7.000 eurotes. Iso contando unicamente os salarios dos policias que fan a garda, un total de 6 axentes por día, en diferentes quendas. Opinións políticas á marxe, penso que é un derroche bochornoso. Espero que a xente reaccione, teña memoria e actúe onde e como o ten que facer. Estou seguro de que vai ser así. Asdo. Xoán de Requeixo

Pesadelo

Imaxino que todo o mundo ten, dende a tenra infancia, algún que outro pesadelo recurrente que nos persegue unha e outra vez. O meu fíxome espertar máis dunha noite e tremer na cama até facerse día, sendo eu cativo, claro. Sempre transcorría da mesma maneira e no mesmo lugar. Eu baixaba unha costa a toda máquina na miña vella bicicleta, por un daqueles camiños de terra, unha corredoira ou pista para os carros, que logo foi lixeiramente ancheada para o paso das modernas máquinas e hoxe, por mor das contendas electorais, está xa asfaltada. No máis fondo da costa, había unha curva ben pechada e á beira dela, baixo un fermoso carballo, un enorme pozo de auga no que soñei caer e así afogar -dado as miñas poucas dotes natatorias non resulta moi extraño-. Ise soño, ese amarga pesadelo voltou unha e outra vez e non me deixaba tranquilo. Agora, despois de tanto tempo, aínda sinto un certo arrepio cando paso no meu carro por aquela paraxe. Como se tivese gardado o medo a que finalmente o conto se fixese certo e se tornase realidade. Quizais fose era unha advertencia ou... unha premonición. Imaxino -xa digo- que cada quen terá os seus temores, fundados ou non. Este foi, e segue a ser en certa medida, o meu. Asdo. Fernán da Veiga.

Paradoxo

Non deixa de ser todo un paradoxo que se pense en modificar a Constitución para satisfacer as ansias de igualdade das mulleres -entendo que lóxica, por outra parte, aínda sendo toda unha falacia pq. a igualdade hai que buscala primeiro noutros ámbitos máis terrenais; a familia, o traballo,...- mentres se manteñen na mesma lexislación regulamentos tan anacrónicos e desfasados como o delito de "inxurias ao rei". Na miña modesta opinión, confesándome abertamente republicano, non se pode falar de igualdade mentres se manteña a coroa e moito menos cando non se pode facer libremente crítica desta institución, dado que a ameaza arbitraria dunha condea deste tipo pendura sobre aquel que a fai. Un bota en falta a liberdade e a pluralidade que existe na prensa inglesa, afeitos a poñer a caldo a máis de un e a máis de dous da súa particular familia real. Aqui as cousas funcionan doutra maneira, dado que existe un pacto -non sei se obrigado ou voluntario- por parte dos medios, de tal maneira que as críticas feitas veñen case en exclusiva da man do programa "aqui hai tomate" ou da revista "El Jueves". Así nos vai. Asdo. Xoán de Requeixo.

Debate sobre el estatut catalán

Hoy he seguido en la medida de lo posible el debate parlamentario en el Congreso de los diputados sobre el famoso, en los últimos días, estatuto catalán, el cual se pretende cambiar desde el gobierno de esa región española, y donde hoy se debatía si se aceptaba la propuesta antes de comenzar con las enmiendas sobre el texto. No voy a hacer comentarios ni largos ni jugosos, simplemente me limitaré a hablar de lo que allí vi sobre la gente que allí estaba. Me parece grave, triste y vergonzoso que determinado partido político se halla limitado a plantar fuego al hemiciclo en vez de aportar cuanto menos propuestas o dar ideas sobre el tema del día. No se puede llegar a un debate parlamentario con la única idea en mente de generar una guerra, cuando nadie quiere batallar contra ti. Pero, en el fondo, lo que me parece es muy preocupante. Me parece preocupante que en este país, después de toda la historia que tenemos detrás, después de saber lo que ha acontecido y las consecuencias que ello nos ha reportado, haya tanta gente como la que representa el Partido Popular. Y la verdad, viendo su actitud despótica, altanera y vejatoria para con los demás, me pregunto si todos sus votantes se sienten representados por esa gente. Gente que aprovechó sus turnos de palabra para sembrar minas, para tratar de destruir todo un estado de derecho, para poner a la altura del betún a todo aquél cuya idea de la vida es totalmente la contraria. Gente que, una vez hablaba, se iba de la cámara, quizás para no escuchar como todo el mundo menos ellos les cantaban las verdades, esas que tanto duelen y que es difícil reconocer. Gente que en vez de participar en el debate del día, se limitan a criticar a un gobierno que, sinceramente, pienso que hoy era un partido más con una opinión más dentro de la pluralidad que estaba presente en el Congreso. Acabo diciendo que si yo hubiese sido uno de los que ha votado al PP, y veo la imagen de antieducación, de soberbia, y de intransigencia que hoy ha demostrado la derecha de este país que ellos representan, me van a perdonar pero la próxima vez miraría bien qué papeleta escoger en unas nuevas elecciones. Porque ante todo, ante los ideales y las políticas a aplicar, está el saber estar y la educación. Representan a todo aquél que los ha votado, y la imagen que dan es la que se interpreta de aquellos que los votan. Es lo mínimo que se puede exigir y, sinceramente, creo que esta gente, ni eso.

Algo se move na TVG

Seguindo coa temática televisiva do meu compañeiro Paquito gustaríame expresar o meu contento dado que, por fin, a TVG está tomando un rumbo distinto ao acostumado. Refírome ao feito de suprimir un anacrónico producto televisivo, aquel caduco "Encontros", cunha presentadora feita un cadro de tanta pintura, para por no seu lugar un pequeno espazo adicado aos documentais e produccións cinematográficas galegas e así darlle saída ao enorme número de documentos audiovisuais almacenados durante tan longo periodo de tempo. De momento os pasos que están dando son cativos e tímidos pero a cadea semella estar disposta a abrirse a unhes horizontes descoñecidos até hoxe e que, sen dúbida, son moito máis próximos aos valores divulgativos e culturais que desde a súa orixe debería representar esta canle. Asdo. Fernán da Veiga.

Adiós, Canal +

Pues sí, esta es la última semana de Canal + en la televisión de toda la vida. Muchos años van allá, y mucho nos enriquecimos con él. Descubrimos que ver cine sin publicidad era posible, y de lo más agradable, además de que nos dimos cuenta de que las pelis tardaban menos en llegar del cine a la caja tonta. Aprendimos a ver los partidos de fútbol de los domingos de otra manera, con tecnologías desconocidas en las televisiones públicas. Conocimos series como Friends, aprendimos a ver la vida política y social de otra manera con las Noticias del guiñol, con el que tanto nos reímos y tanto nos enseñó a ver las cosas de otra forma. Comprobamos que las noticias se podían dar con otros formatos, y por qué no decirlo, también fuimos testigos de las primeras películas porno que muchos de nosotros empezamos a conocer en aquellas épocas adolescentes. El progreso de las tecnologías y los negocios nos van a privar, a partir de la semana que viene, de disfrutar de este buen canal de televisión. Se acabó lo de ver todo eso y más espacios interesantes que había en esta cadena televisiva. Se acabaron los partidos del domingo, la NBA, los guiñoles y todo lo que, a partir del lunes, nos ofrecía este primogénito y famoso canal codificado. Quién quiera seguir disfrutándolo deberá dejarse más duros en el intento, y dejar las arcas patrimoniales de cada uno todavía más secas. Para mí la televisión no es un bien vital en mi vida, y también paso de dejarme un dineral por estar sentado en un sofá, así que no seré uno de los que se abonen a esa famosa plataforma digital monopolística. Por ello, escribo esto en señal de agradecimiento a este canal por todo lo que nos ha enseñado en sus años de vida, y siento que no abandone así, sin dejar un sustituto a la altura. Si hasta ahora veía poca televisión, sin duda a partir del lunes la veré mucho menos. Hasta siempre, Canal +.

Baralles

Me preguntaba hace un rato por qué siempre escribo cosas tristes, y sobre el amor. Casi parece que no tengo más temas que esos. Siempre hay una mujer por medio, siempre hay amor, siempre hay pensamientos mustios, sombríos… No sabría dar una respuesta. Quizás sea el amor un tema que me encanta plasmar en forma de frases, y como todavía nadie ocupa mi corazón, su textura es triste y sin brillo. A veces pienso en otras composiciones que puedo hacer, pero es difícil, porque ninguna otra cosa parece motivarme a hacerlo. Es curioso, sin duda, pero así es. Y ahora relleno estas líneas escribiendo este absurdo pensamiento quizás con la intención de no escribir sobre nada de eso. Pero, lamentablemente, me doy cuenta de que de nuevo hay tristeza en las palabras, pues dicen que no soy capaz de escribir otra cosa. Pero a la vez parece que no hay amor, que por una vez ninguna chica me guía las manos sobre el teclado. ¿Será cierto? Hasta yo mismo lo dudo. La verdad es que vengo de ver una peli que me ha hecho pensar, y con ese pretexto estoy aquí ahora escribiendo esto. Sin embargo, es muy probable que, de fondo, una chica se halle oculta tras las letras. Vale, lo admito, es inevitable escribir sin eso. No añado más a este monólogo de besugo. Creo que ya vale de escribir nada, y aún encima criticarme. A veces, ni sé que es lo que escribo, y otras, ni siquiera lo que pretendo escribir.

Sencilla

Era frágil, como una mirada de filamentos de luz, tenía aquella sonrisa fácil cuya sencillez derretía. Se movía lentamente, como sin querer llamar la atención, con pasos lentos e informales, ladeando la cabeza a la vez que su cabello serpenteaba al ritmo que marcaba la brisa. Era capaz de caminar por las calles inhóspitas de una noche acabada, con luces alumbrando las virutas de la acera, carteles con letras que no serán leídas hasta el día siguiente. Miraba al suelo, y pateaba hojas secas de abedul. Manos en los bolsillos, pensamientos vanos rondaban su tiempo en aquel instante de silencio hueco. Sí es cierto que había brisa, pero suave, suficiente para permitir danzar a los papeles libres que viven sobre cada baldosa. Su murmullo acompasaba los latidos de hilos de bombilla luminiscentes, mientras los setos silbaban murmullos sordos. No había nada más con vida sobre aquella calle moribunda, y la suya se acercaba lentamente a la penumbra, hacia aquel callejón sin luz. No podía imaginar, inocente, que a veces, donde menos luz hay, más claridad se encuentra. Aquella frase que había pronunciado en la tarde seguía revoloteando su mente como un pájaro sobre la miel dulce de sus labios, la sencillez hace la belleza. Por cómo se había quedado, el sentido se desvaneció, y optó por el solo caminar de sus zapatos desatados. Se movían sin ritmo fijo, pero con zancadas imprecisas, como con hielo en su interior. Sencilla. Bella. Se cubría pero bajo su manto había el blanco de la vida. Aún sabiéndose amada, dudaba de sí. Aquél abrigo la hacía inhóspita como aquella noche de otoño, aquel callejón, mustia, pero, bien sabía, que la caricia que esperaba cambiaría el rumbo de su color, que todo lo que deparase el mañana, sería el principio de la otra vida.

Cando as barbas do viciño vexas....

Parece que ao Sir de Punta Herminia, o Mr. Pacón, lle entrou agora presa -nestes últimos días- por reclamar para Alvedro as mesmas axudas das que goza ou vai gozar o aeroporto de Santiago, o de Lavacolla. Non sei exactamente a que ven tanto desacougo de última hora. Dende logo o seu caracter estase tornando máis agrio, amargo e acedo cada día. Non era así mentres o seu amigo Manoliño estivo na presidencia desa Xunta que tanto detesta. Non é normal tanto estress, tanto nerviosismo,... e non será medo??? Tenos moi preocupados, por favor, vaiao mirar con urxencia. Asdo. Xoán de Requeixo

Cuiñeitor

A última imaxe que tiña del era a do seu brazo saíndo dun charco enorme de chapapote. Antes de desaparecer escoiteille dicir "voltarei" e así fixo... aqui temos ao home, ao prototipo de raposo galego que un día quixo ser golfiño; aquel que quixeron afogar nun oceano negro de petroleo pero dado o seu aquel natural escorregadizo... escapou. Voltou o fillo do muiñeiro, o Pepe Cuiña. "O Cuiñeitor" retornou ao campo de batalla e vaia dar guerra, como os señores feudais noutrora, e así tentar recuperar o seu posto de privilexio no partido, na sociedade e de paso, librarnos a todos deses estirados de Madrid, todo sexa dito. Non é que un sexa partidario seu, nin moito menos, mais o actual semella ser un panorama apetecibel e atractivo para quen desta volta ve a xogada dende fóra (non sen tempo, por certo). Quen sabe... quizais este partido remate cun resultado inesperado. Todo se verá. Asdo. Xoán de Requeixo.

Bandeiras

"...todo depende del color del cristal con que se mira." Imaxinade a cara dos polís ao pé do mastro.

Nunca Máis

Onte á noite botei unha ollada ao monte de cousas que habitan sobre a miña mesa e decidín coller o DVD da campaña "hai que botalos". Recoñezo que xa o tiña medio abandonado posto que moitas das curtas que nel aparecen espertanme a carraxe e a rabia, como se aqueles tristes días fosen aínda hoxe. Non resulta agradabel revivir todo aquelo. Nunca fun unha persoa moi dada ás manifas nen a protestar mais as circunstancias eran tales que até o menos posto -que veño sendo eu- sae a rúa, idea algún que outro lema que escribir nunha pancarta e berra até romper a gorxa. Eu fun un deses -recoñezoo- e en poucos meses pasei da inactividade total á movilización case absoluta. Non tirei nen a primeira foto xa que pensaba que o primeiro era gritar, protestar, expresar o xenio e a dor que gardabamos todos no fondo do peito. Tomei parte nas manifas da Cruña, tamén algunha en Vigo, en Santiago -lembro aquela dos gaiteiros cun aquel especial- e até fun á gran manifestación de Madrid. Ter participado nelas deixa un pouso de limpeza na conciencia que non hai chapapote no mar nen no mundo capaz de manchala. Agora a cousa parece calma, como se o cambio de goberno deixase paso ao esquecemento de todo o acontecido mais non debemos olvidar nunca o que nos pasou e as circunstancias políticas que atravesamos naqueles días. Temos a obriga, aínda hoxe, pese ao cambio radical no temón deste pequeno país, de seguir reclamando as medidas necesarias para paliar esa catástrofe e tamén aquelas outras que axuden a evitar novas traxedias, esto é: plans de continxencias, medios materiais e humanos, prácticas de simulacros, etc. e deste xeito, no caso de vernos ante a mesma adversidade, ter ferramentas e experiencia para afrontar o problema dunha maneira seria, minimizando o impacto do mesmo. Non quixera no futuro -quizais non tan lonxano, esperemos que non sexa así- ter que volver sair á rúa a berrar contra estes novos gobernantes. Teñen unha gran oportunidade de cumprir as promesas feitas nese sentido, por favor, aplíquense o conto. Asdo. Fernán da Veiga. Pd: Sirva esta mensaxe para que despois non se nos diga que calamos a boca.

Xulio Verne

Inspirados pola esquizofrenia lingüistica que caracteriza a este país, inaugúrase unha escultura (?) . Na placa, como xa din en Vigo Blog pon:

Vigo recoñece con esta obra a figura de Julio Verne o ano do seu centenario e rememorar así o seu estreito vencellamento a cidade. -- Escultura doada pola Asociación de Mujeres Empresarias de Pontevedra -- A Alcaldesa de Vigo Corina Porro -- Vigo, 17 de Outubro de 2005

O texto é feo con ganas. Eu xuraría incluso que contén unha incorrección gramatical, porque non me ten sentido eso de "Vigo recoñece... e rememorar así...". Pero o de 'Julio Verde' canta por todos lados. Xa que non poñen 'Jules', que é o seu auténtico nome, que o poñan en consonancia co resto do texto, é dicir Xulio. Vamos, digo eu. Para min que estiveron a piques de adicarlla á honra e cacareo da alcaldesa, pero decidiron que era moi fea e que o rubio de bote non había quen o reflexara en 3D. Dahí ese final, ambiguo, ambivalente e ambibalante, que un non sabe se a alcaldesa aparece na praca porque inagurou o asunto, ou se o texto faltalle un til e a doación foi á propia Corina (como indican nos comentarios de VigoBlog). O final, puxeron un pulpo e sentaron de xeito canso a un Verne. Semella castigado, para que deixe de dar o coñazo con tanto barco afundio e viaxes a lúa. Hai, por certo, outra escultura do escritor, alá pola illa de San Simón. Sei de quenes foron por alí ahi meses e lle rendiron homenaxe cunha lectura, e outras cousas que mellor non contar. A alcaldesa optou direstamente por unha escultura, que se ten que leer igual dalle un mal.

Poste de Traballo

Un amigo e gaiteiro -non procede dicir o seu nome- para referirse á bandeira pacovazquiana utiliza a expresión "poste de traballo". A cousa ten que ver, non co trapiño en si, se non coa parella de municipais que están día e noite coidando dela. O peor do conto é que os cartos do poste, do trapo, do coche patrulla e mesmo do salario da simpática parella... saen todos eles do peto de todos os coruñeses/as e ese conto non resulta tan gracioso á vista dos enormes problemas que existen na cidade. Espero que haxa máis xente que se lembre destas reflexións o día de votar o papeliño dentro da urna. Asdo. Xoán de Requeixo.

Proposta gilipollas

Dada a nova moda de boicotear productos cataláns... propoño outra proposta igualmente absurda e gilipollas. Aqueles que nos opoñamos ao pensamento único que tanto fomenta a dereita... non merquemos productos españois... asi... todos xuntos... en amor e compañía... iremos ao carallo. E fomentaremos a unidade nacional.... Asdo. Xoan de Requeixo

Xogar con lume

Por moito que un se solidarice cos transportistas non acaba de ver claro a conveniencia de facer parar o motor económico de Galiza cando noutras partes de España hai factorias semellantes ameazadas de peche ou traslado a outros paises de Europa do leste. Hai que ter sentidiño. Asdo. Fernán de Veiga.

Acólitos

A colocación da bandeira española no paseo marítimo está dando lugar a moita controversia. Na miña opinión, o mellor que podiamos facer todos é pasar deste señor, Sir. Paco, e da súa "banderola". Unha vez máis anda procurando propaganda inmerecida e gratuíta e véndolle a xogada deberiamos estar máis espabilados para non darlle ese pracer. Non é a primeira vez que Cruña, Galiza e España se enchen de bandeiras e non é novidade tampouco que pasen, antes ou despois, a un plano ben distinto ao pretendido polo mandatario herculino. Chegará o momento en que a xente o poña no sitio. O que máis rabia me da son eses actores secundarios, afins ao Sir obviamente, que atenden a súa chamada como canciño que corre veloz a recoller o pao que lle lanza o seu amo. Como exemplo diso podedes ler as opinións do Sr. Folgueira, Presidente da Federación de Asociacións de Veciños, na entrevista a tres publicada hoxe no xornal "La Opinión de A Coruña". Lémbrame na súa demagoxia ás máis brillantes intervencións de J. Mayor Oreja, se ben non acabo de entender a súa teima co Estatut catalán, dado o seu cargo, e máis tendo en conta a pouca relevancia que lle da ao noso actual estatuto. Pareceume máis preocupante a súa referencia ao 36, especie de ameaza velada que se ven repetindo dun tempo a esta parte mesmo dende estamentos e institucións bastante máis importantes e significativos. Ese é o conto. Asdo. Xoán de Requeixo.