Gaitafobia

Logo de ver os actos do Apostolo e o Día da Patria -recluido, enclaustrado- pola TV teño que dicir que o actual goberno ten que darlle un repasiño a certas cousas alén da propia letra do Himno. Está moi ben encher os eventos todos de gaiteiros folquis e pintorescas pandereteiras... mais a urticaria gaiteira que padecen -entendendida cara o gaiteiro tradicional- é máis que manifesta. Onde quedaron os cuartetos tradicionais? ou un bon e solemne gaiteiro acompañado dun único tamboril? É un auténtico complexo que deberían mirar con urxencia e máis tendo en conta que xa levan tempo abondo de mandato como para por curados certos traumas. Asdo. Eans de Cotón

Casualidades

Resulta curioso descubrir que en 1930 nos Estados Unidos había alguén que se apelidaba igual ca min e vivía nun lugar con nome similar a onde eu vivo... Velaiquí o rexistro orixinal: Esto é debido a que o apelido en cuestión dase moito en Italia, como diminutivo de Francisco, e os USA foron destino de moitos emigrantes. Pero se buscamos polo segundo apelido... Un resultado máis galiciano. Para buscar por apelido, emprega www.ancestry.com. Para ver a imaxe do rexistro orixinal, census.ancestry.com. Rexistro obligatorio gratuíto. Dura tres días.

Poucas horas

Poucas horas restan para encontrarme novamente co mesmo criminal, ese home fracucho que leva bombín, ese mesmo que tantas veces me rouba os sentimentos... o crápula de sempre, ese canta agonías, que leva anos póndolle música ás miñas. Poucas horas para sentir como en vena, letra a letra, peza a peza, todas esas sensacións a mil por hora, esa corrente, ese calambre, todos eses universos de voces rotas... Cómpreme xa esa droga, máis ca nunca, o corpo reclama a súa dose de estímulos e sentimentos; a súa ración de paixón desgarrada... ...non podo fallar á túa cita, non podía ser doutra maneira, aló nos vemos. Asdo. Q. albar.

Ameaza de máximos, acetación de "mínimos"

A parella forma polo goberno galego e os promotores da piscifactoría de Corrubedo - Stolz Sea Farm, os mesmos que destragaron unha zona tan marabillosa como o Faro Vilán- ameazaron, nunha vulgar actuación teatreira, coa instalación dun novo megaproxecto perto da zona dunar de Corrubedo, unha zona protexida e fermosa. Non foi a súa unha cousa gratuita, fixeron iso, esa ameaza de máximos, para que acetaramos, sen maiores queixas nen atrancos, o seu traslado á entorna da Praia de Baroña, co seu magnífico castro. Foi todo un acto realizado para que asumamos a situación como un mal menor, pese a que estamos a falar dunha das xoias do país, digna da máis alta protección, aínda que só fose pola súa singularidade, polo seu simbolismo. O peor do conto é que logo virán as urbanizacións, as constructoras, os piratas que xa fai meses viñan asomando a patiña coma o lobo do conto. Antes a queixa era a de ver como eran os lobos os que tiñan que coidar das ovellas, agora xa un non ten tan claro quen é lobo e quen ovella. O meu desencanto é evidente. Imaxino que non son o único que o sinte. Asdo. Fernán da Veiga PD: Resulta sorprendente como os valores ecolóxicos que noutrora defendimos, a cría de peixe fronte a pesca, a produción de enerxía "limpa", eólica, hidroeléctrica... vólvense contra nós, convírtense nos maiores perigos, xunto coas grandes construtoras, dos nosos montes e costas. O peor é a fodida sensación de impotencia.

O carnet por puntos, ou cómo deixar de conducir

Moito se está a falar do famoso carnet por puntos que entrará en vigor a partires do primeiro de xullo -se non me trabuco-, e que ó parecer tan bo resultado deu en Francia. Esta semana chegou á miña casa un tríptico para toda a familia onde se informa á xente do que vai supor toda esta movida. Sinceramente, non reparei demasiado no seu contido. Todo parecen ofertas do Claudio en plan pague dous e leve un, pórtese ben e regalámoslle puntos Movistar, e bla bla bla. Estou convencido de que a retirada de carnets vai ser espectacular. Do meu lado está o dato de que moita xente está asegurando os seus carnets ante o temor de quedaren sen eles. As multas vannos chover a todos, e quizáis a consecuencia de todo isto, unido ós prezos do chumbo, é que a xente deixe o coche na casa. E esta situación vai ser nefasta para as compañías de automóveis, acostumadas a vender miles de carros ó ano, tasa que se vai ver reducida drásticamente como non tomen medidas, sobre todo, ó respecto da velocidade dos vehículos. E se as grandes empresas automovilísticas do país ven que as suas vendas caen, van a comezar a protestar. E enton, quizáis, ese carnet anti mortes e anti actos vandálicos ó volante igual se torna un freno para o bo transitar da economía, xerándose un problema que non se sabe onde rematará. Se todo isto se cumpre, "me da que" o carnet este vai durar ben pouco. A min polo de pronto as gañas de conducir que teño -e iso que me encanta facelo- vánseme reducindo así nos achegamos a fin de mes. A ver que pasa. Paquito

Diario dunha fresa

“Si dixese que sí, que todo está moi ben, que o mundo está moi bon, que cada quén é quén... Conformidá. Admiración”... Chorar, chorar, chorar... .Certamente as cousas son así, porque sí?? Non, porque eles as queren así, e non lle podemos dar máis voltas, e uns siguen estando por enriba e outros por debaixo, por culpa da vida?? ,Algúns seguen indo de porta en porta e outros xa non levan sacos de cinzas senón que se converteron en cinzas. Se dixese que sí, que estou ben, entón sería o intre de chorar, porque entón non me importaría, Pero sí. Con Perdón a Celso Emilio Ferreiro.

Deus nos colla confesados

Lonxe de quitarlle a medalliña ao sr. Alvarez Cacos... en breve veremos como lle colgan outra ao Sr. Manolo... debe ser para celebrar a sua estrea como manifestante. Hai cabeciña no goberno? Hai corazón? Hai memoria? Asdo. Fernán da Veiga

Mal andamos

Mal andan as cousas neste noso paisiño... hai quen defende a construcción polas bravas de calquer cousa en calquer sitio... mal andamos se até nos parques naturais se eliminan as propias cousas que habería que defender... mal andamos se os responsabeis primeiros en velar polo noso patrimonio son os primeiros en destruilo... Coma sempre... mal andamos. Hai cousas que nunca cambian.... e menos mal que non todo o monte é ourego. Asdo. Fernán da Veiga

Vamonos de manifa, Manolo....

Tenho que reconhecer que ao ver esta foto do Manolo de manifa, emocionou-me. Ver a este homem que tantas vezes ten-nos insultado e mandado malhar aos que nos manifestavamos por outros motivos com essa gorra reinvindicativa, papando sol numa manifestação, fizo-me sorrir... Penso que é uma boa cousa que até a direita mais reaccionária asuma duma vez que a mobilização popular é uma forma absolutamente legítima de reinvindicar aquelo no que cremos. Suponho que isto esquecerá-se-lhes tão aginha como volvam ao poder, e ainda boto de menos que algum deles leve umas hostias dos antidisturbios, mais que nada para que saibam que se sinte e que quando volvam ao poder o pensem duas vezes antes de mandar aos cães de presa a malhar na gente. Respeito à manifestação de hoje, por uma banda posso ter empatia com as pessoas individuais que sofriram nas suas carnes um atentado terrorista. Posso comprender que esta gente tenha uma ánsia de vingança, e que lhes sente muito mal que o governo trate de chegar a uma solução negociada com a ETA. Entendo que a uma pessoa à que lhe mataram o pai ou un filho, ou que quedara com uma lessão irreversível de por vida, não lhe podemos pedir que agora seja tolerante, e que aplauda uma solução negociada do conflito. Mas ainda assim, e deixando a um lado a falta de talha política de Zapatero para levar a cabo algo assim, estou certo de que o fim da violência em Euskal Herria, passa necessariamente por uma negociação com ETA, na que havera que fazer-lhe algumas concessões, sobretudo no referente à situação do presos e das organizações que formam parte da esqueda abertzale, e por outra banda, e isto já é algo de muito mais calado político, negociar com os partidos políticos bascos uma situação que permita que os cidadãos bascos estejam cómodos em Espanha, ou que sejam uma nação independente. Isto último não porque o pida apenas ETA, senão porque é uma reinvindicação maioritaria do povo basco que os governos espanhois tenhem-se negado a afrontar. E nesta situação, onde ficam as vítimas do terrorismo? É inevitável que vejam a negociação com maus olhos, que o percebam mesmo como uma derrota, e tenhem direito a sentir-se assim. Mas isto não pode ser um obstáculo para pôr fim à violéncia, e a obriga dos políticos é tratar de calmar os ánimos, de explicar-lhes que tudo isto se fai para que não haja mais vítimas e de reconhecé-los as vezes que seja preciso. Por isto, a atitude do Partido Popular neste tema, parece-me absolutamente ruin. En vez de ajudar a calmar os ánimos da vítimas, estão-se adicando a encirrá-las, de disparar a sua legitima dor. O PP está a utilizar às vítimas do terrorismo para tratar de ponher pedras no caminho da paz. Porque sabem que se o Zapatero consegue que ETA deixe as armas, vai ser um éxito indiscutível para o PSOE, que pode fazer que um partido que chegou a governar não por méritos proprios, senão polos enormes erros cometidos por Aznar, se consolide no governo e que fique no poder durante umas quantas legislaturas mais. E claro, tudos sabemos que neste mundo hai-che prioridades...

A España sudamericana

O Mundial de fútbol está moi preto, e o combinado español ten unha nova oportunidade para tratar de franquear eses cuartos de final que nos teñen desesperados dende hai tempo. Esta vez contamos con dous homes sudamericanos, de países con moita tradición futboleira, Senna do Brasil, e Pernía por Arxentina. ¿Serán estes dous talismáns para os españois? ¿Necesita España ter xente de países que sí soen triunfar para ver se nos somos quen de facer algo decente? Haberá que ver que ocorre, mais eu non son excesivamente optimista. Paquito

Reflexións

Aproveito estes momentos de relax que me deixa o venres noite para -mentres me tranquilizo e descanso- plasmar algunha reflexión sobre cousas que levan indo e vindo da miña cabeciña nos últimos días. Unha delas é a continuación do debate en torno a prostitución. Xa prantexei no seu día as miñas dúbidas sobre como debera ser tratado este fenómeno. Imaxino que non é cuestión de mirar para outro lado nin tampouco unha regulación "ancha es Castilla"; nada diso resulta demasiado convincente, polo menos pra min. Resoan por aí ecos que falan tanto a favor como en contra, un rebumbio tan grande que non deixa pensar con claridade e decidir que partido tomar. En relación con isto direi que atravesando recentemente o barrio da cidade que frecuentan agora para traballar -unha vez derrubado o Papagaio-, atopei, esperando aos clientes, unha rapaciña morena que escasamente superaba a veintena. Vela foi como un lóstrego que derrubou todas esas andrómenas, eses contiños da feira que tiña na cabeza e botou abaixo esa visión de mundo feliz... esa imaxe de documental no que mesmo un chegaba a pensar o que estaba perdendo por non ser -salvando as distancias- prostituta, coma un deses anuncios de compresas nos que "me gusta ser mujer". O meu pensamento foi inmediato, dixenme... "pero qué fai aquí esta rapaza??? Se é case unha nena! Vaite pra casa, coño, mañá seguro que tes exame no instituto".... Ao día seguinte pasei tamén polo mesmo lugar, non a vin, imaxinei que estaría exercendo o seu oficio e iso aínda me fixo sentir peor. Trocando o paso. Outro tema do que gustaría falar son esas pequenas historias non desveladas, que gardan eses anciáns que ben podemos atopar calquer día de paseo ou no parque ou na cola das receitas do ambulatorio. Nunca se lles presta demasiada atención, ignorantes do seu curriculum e as súas experiencias. Coñecín recentemente a historia dun deles, por cuestión do traballo, e foi algo que me deixou fondamente aquelado. Aquel "vellote" tomou parte na Guerra Civil polo bando republicano, fuxiu por Valencia até África, unha vez derrotado o bando roxo; na Segunda Guerra Mundial foi membro da Lexión Extranxeira Francesa, sobrevivindo, nin máis nin menos, ao desembarco de Normandía e sendo logo un dos primeiros en liberar París... toda unha testemuña da historia, a dun galego, un veciño calquera, non un heroe de película barata, non un frío dato nun libro, non, unha persoa viva que pasou por todo iso e coa que, sen darnos conta, nos cruzamos todos os días. Habería que saber tirar proveito desas cousas, aprender unha chea de leccións dunha vida coma esa, iso quizais axudaría a que certos erros non se repetisen nunca máis. Ligado a isto direi que hoxe -logo de moitos anos querendo ir e non indo- visitei o cimiterio de San Amaro na cidade da Cruña. Nel están enterradas personaxes de renome e relevancia: dende Murguía *, que repousa lonxe da súa muller, Curros, Pondal, o mestre "Chane"... e tantos e tantos outros que non puidemos atopar por descoñecer a súa localización. Chamáronme moito a atención varias sepulturas de militares mortos ao longo da Guerra Civil, todos do bando franquista, é de imaxinar. Eran sepulturas nas que as propias familias, imaxino que a nivel particular, facían mención ao rango do militar, a batalla (fronte do Ebro, Castellón...) onde caeu e case sempre unha clara mensaxe de apoio a España e ao réxime que daquelas estaba nacendo. Non creo que sexan os únicos soldados mortos en combate enterrados nese cimiterio, imaxino que hai unha longa lista deles que caeron tamén en terribeis batallas e guerras mais son -podo estar equivocado- os únicos que utilizan ese pequeno espazo que é unha lápida para ceibar dalgunha maneira a súa carraxe contra o bando contrario e iso da idea do encono, da rabia, da loucura dunha guerra como a que se viviu naqueles anos. Haberá quen faga leituras revanchistas, ou triunfalistas, non o sei, mais o que eu penso é que todo iso simboliza moito, caracteriza perfectamente a tolemia vivida e serven quizais de exemplo para os que negan a historia ou para os que a esquecen. Asdo. Fernán da Veiga

Gaitaescolas

Moito deron que falar a idea e a denominación de Galegoescolas. Como en todo, sempre hai quen lle gusta e quen se queixa... sempre hai para todos os gustos. Outros temos certa envexa e esperamos iniciativas parecidas con respecto da nosa música. É un terreo onde tamén hai moito que sachar... e onde teñen medrado moitas malas herbas ao longo destes últimos anos. Non estaría mal un modelo de ensino musical que reintroducise todas esas "balas perdidas" na cultura propia deste país e desterrase ese outro tipo de aloucadas aventuras... a fin de contas, a nosa gaita... a nosa música tamén fala galego. Para cando esa boa nova? Asdo. Eáns de Cotón

Un mundial da prostitución

Permitir ou non a práctica da prostitución, regulala, abolila, legalizala, penar aos clientes... é un debate fondo e complexo; ligala ao evento deportivo máis popular e que máis espectación esperta... iso xa non ten discusión posibel. Descarregar Manifesto "Comprar sexo non é un deporte" (en castelán) (en portugués) Asinar Asdo. Fernán da Veiga

Friqueandonos?

Alguén pensaba que ía quedar un só espazo libre de friquismo? Evidentemente non! O peor do conto é o exemplo que dan... xa vexo a máis de un nos vindeiros días... subido á tribuna do parlamento do estado, disfrazado de Superlópez... quen podería ser el??? Deixame que o pense. Asdo. Xoan de Requeixo

O Dolmen de Dombate

Parace ser que xa saiu o resultado do concurso de rehabilitación do Dolmen de Dombate... polo visto trátase dunha novedosa concepción museística; vano meter nunha urna de metacrilato que permitirá ao visitante a súa observación dende todos os puntos, dende arriba, dende abaixo... As paredes da caixa será pequenos acuarios con fermosos peixes de cores tropicais, que vivirán animados por unhas singulares luces laser e de neón e un lixeiro toque New Age na ambientación musical. O recinto estará arrodeado de palmeiras e unhas fermosas señoritas, as guías, unhas rapazas moreniñas con sotaque cubano e saias de xuncos e palla, que irán explicando a esquisitez do prantexamento e as melloras levadas a cabo no emprazamento. Nin que dicir ten que o visitante disporá -dentro do propio megalito- dunha conexión a internete wifi, uhf, mp3 e rediose!!! todos os avances que sexan necesarios para poñer ao día tan obsoleta construcción. Ah!! Xa me esquecía... un bar -obviamente- e a correspondente tenda de souvenirs. Asdo. Xoan de Requeixo PD: Igual emocioneime demasiado... aínda así non creo que a cousa quede moi atrás.

O pánico da dereita

Hai uns días, o goberno de Madrid manifestou a súa intención de reunirse con ETA, e que esta cuestión sería debatida no parlamento. Non direi que desta vez o asunto do terrorismo vai rematar en España dunha vez, pero a lo menos penso que se está máis preto que nunca, e nunhas condicións inmellorables para logralo. Mais, ¿por qué teñen tanto medo na casa PP? ¿É que non pode ser que o goberno que remate con ETA non estea gobernado por eles?¿Serían eles capaces de facelo? As respostas son tan claras que non vou nin a comentalas. Ogallá algún día esta xente desapareza da vida política española, faríannos un gran favor. Paquito

Luz

A cidade está empapelada; os seus amigos non o esquecen, queren luz e que se aclaren as dúbidas que rodean o acontecido. Eu non o coñecía, non sei das súas ideas nin como pensaba; Tampouco coñezo os detalles, non sei quen era nin que lle pasou, nada sei... simplemente vexo os carteis en cada cabina, a súa foto en cada farola e penso que non poden quedar as cousas así. Deben finalmente aclararse, xa tardan. Asdo. Fernán da Veiga

Empedrado Cidade Vella da Coruña

Gostaríame chamar a atención da xente da cidade da Cruña nun tema que resulta particularmente penoso. Trátase da "renovación" que está a levar a cabo o concello no empedrado da Cidade Vella, ou o que é o mesmo, eliminan as vellas e históricas pedras para sustituilas por outras novas de feitura moderna, "granito de máquina", co cal as rúas e os rincóns que as conforman perden toda ou boa parte do seu encanto e beleza. Xa tiñamos exemplos desa desfeitura na Praza da Constitución (sintoo máis a miña memoria non me permite lembrar o nome histórico da mesma, desculpádeme) xusto diante do edificio de Capitanía... toda ela de evidente mal gusto. Outro exemplo ben coñecido... o propio empedrado dos Cantóns. Non se pode permitir que o desexo que tanto tempo se lle negou ao Sr. Pacón, ese capricho de neno rico, recén chegado á Cidade Vella, se leve a cabo unha vez que deixou o seu cargo. Eu dou o meu sinceiro apoio ao veciños desa zona, aos que levan toda a vida vivindo nesas casas e que tan ben lle queren a aquelas pedras e á súa historia. Espero que esteñades todos comigo e con eles. Asdo. Fernán da Veiga.

O Dandy no Vaticano

Xa botávamos de menos esa cara tan particuliar e característica, case diría eu que familiar... xa tiñamos morriña dese sotaque tan galicien sen querelo e esa filosofía de vida tan "a súa maneira", ao seu aire e cun estilo particular como poucos, sempre tan "mai guei", como el mesmo diría parafraseando ao Frank Sinatra. Aí o temos, por fin, o noso amigo Ex-Sirciño de Punta Herminia á beira -ao lado direito, claro, "la duda ofende"- da máxima representación da igrexa católica neste pequeno mundo noso, ao carón do mesmísimo Sr. Mazinger.. Se o noso Paco non fose tan áxil, tan raposo e se non fose polo moito que estivo entrenando todos estes anos acó na Cruña... de seguro que o vello o alcanzaba de cheo con algún dos torpedos que lle quixo lanzar. Vai dado se pensa que o vai coller nun renuncio tan pronto... a fin de contas xogan os dous no mesmo bando. Asdo. Xoan de Requeixo

Inversión amortizada

O negocio dos encoros e as hidroeléctricas até hoxe xa foi amortizado en catro veces o seu custo... mentres tanto continuamos á espera da construcción dos correspondentes pasos que permitan a peixes e anguías remontalos sen maiores atrancos. Unha débeda pendente das empresas hidroeléctricas e sobre todo... dos gobernos que llo deberan esixir. Até cando? Asdo. Fernán da Veiga

Circo

Montei un circo... ...só me medrou un "Martínez Pujalte" Asdo. Xoan de Requeixo

Diario dunha Fresa

Coma sempre, acostumo a baixar correndo e tropezando con todo, nin me decanto do que acontece ao meu arredor, pero estos días baixando da casa da miña tía, a pobre é a que me alimenta tódolos días -máis que a casa da miña tía parece o mesón :" Casa Mucha- Menú del día", pero de balde claro-. Atopo unha rapariga xovenciña traballando cuns obreiros no portal do edificio. Alégrome. Por fín igualdade, en sectores nos que atopamos un baixo índice de emprego femenino. Entérome de que a rapaza estivo no exército e que agora quere entrar na Policía Local de Vigo. Quiso matricularse nunha coñecida Academia que prepara e "axuda" aos mozos para tal fin, e tras darlle mil voltas, mirando a rapaza con desprezo por ser muller, dinlle que seica levar lentillas é impedimento pra traballar de policía. Sexa certo ou non (o cal dubidoo moito), teño que decir que o seu rexeitamento non é polos lentes senón polo feito de ser muller. Que tristura, que aínda moitos pensen que non somos iguais. Como dí un amigo meu " Eu creo no Igualitarismo".

Unha gran queimada

Non son moi dado a ese aquel pseudofolclórico da queimada e moito menos a ese invento pintorésco, iso sí, dos conxuros, exconxuros e restantes accesorios... mais a ocasión mereceo. Ide preparando os ingredentes... cacharro xa o temos preparado. Asdo. Xoan de Requeixo

Sorte

"A sorte favorece só á mente preparada."

Isaac Asimov

Sei que non lle vai facer falla a sorte... mais nunca está de máis tela a mao.

Unha aperta.

Asdo.

Fernán da Veiga

Galiza dividida?

Xa estamos outra volta co mesmo. Os do mar muxián...

queren fábrica de peixe a pesar de encher de merda o seu océano... e esnaquizar o seu entorno, válelles se conseguen un traballiño. Nós...

arremecajenacona!! a dicirlles que non... que non a queremos! que queremos ver o mar limpo como unha vitrina.

Eles din que queren traballo, traballo que nós non lles damos, xa o quixeramos tamén pra nós, non se pranta na horta, nin sae da chisteira, e tampouco de debaixo da boina. Eles din que só emigración, marchar ás Canarias, a Alemaña.... insisten en que a queren e nós que non! que non estamos pra colonias, que queremos progreso, futuro! e non esa industria colonial!

Sempre a mesma división, pareceres separados, non se unen, nos se xuntan nin co SuperGlue. Un muro de incomprensión, un monumento petreo á diferencia, aos caracteres irreconciliabeis, á falla de puntos intermedios, tonos puros, brancos ou negros. Unhes berran "Nunca máis" ... outros "outra máis" Unhes "so tuzaros" ... outros "Ecofascistas". Non hai remedio, somosche así e así che somos, está visto. Asdo. Fernán da Veiga Pd: Entendo que non todos os muxiáns e habitantes da Costa da Morte teñen, representan, o mesmo parecer. Non se ofender.

Desnortados

Os partidos, colectivos e mesmo os individuos afíns a ideas de esquerdas andamos -coma tantas outras veces- desnortados, distraidos e ensimismados, discutindo polas mesmas parvadas formais de sempre. Mentres nós estamos así, dende a outra bancada non perden un minuto, apuran o paso e aprópianse -coa nosa licencia- dos símbolos daquelo polo que nunca loitaron e que a outros tanto lles costou acadar. Regalámoslles a Constitución e con ela están facendo todo o que lles ven en gana, sempre na nosa contra. Regalámoslles tamén -por ese absurdo e cándido exceso de tolerancia- a memoria e deste xeito están a escribir a historia que lles parece máis oportuna, como un traxe feito a medida do vencedor, criminalizando o vencido. Permitímoslles deixar media España chea de monumentos aos seus heroes (dade un paseiño pola cidade da Cruña) e mesmo non houbo quen impedira a subvención para a súa fundación favorita, pagámoslla mesmo do noso peto. e qué fixemos nós? Alguén debería marcar o rumo desta nave, imos sen compás nen temón e non poderemos ir así por moito tempo. Asdo. Xoan de Requeixo

Para os que sempre están ahí...

Para os que nunca s olvidan as túas datas especiais... Para o bombón máis doce que chegou dende o norte... Para o que sempre está , estivo e estará na miña vida... Para a máis guapa, a máis forte, que me sorprende coa sua entereza... Para a borde máis agradable, máis boa, que conquistou o meu corazón... Para a miña ruliña dos ollos acristalados máis sinceros que vin nunca... Para a que sempre marcha, pero que dende sempre estivo o meu carón... Para a que leva toda unha vida... Para o “ rexeitado” que a todas nos gustaría ter... Para o alpargateiro que sempre levarei no coraÇao... Pra todos eles... GRAZAS

Feminismo & Machismo

Serán unhes temas moi complexos para representar nunha instantanea ou será que como fotógrafos nos estamos aplicando moi pouquiño para o concurso? Sendo inxenuo e optimista, diría que hoxe en día é moi dificil apreciar ese conceitos... están en desuso, mais sei moi ben que non hai lugar para tal optimismo. Asdo. Eáns de Cotón

Pobreza

"Todo o que se come sen necesidade roubase ao estómago dos pobres. "

Mahatma Gandhi

Eu creo que esa frase recolle, condensa, todo o que o Sr. Morales tenta eliminar da súa Bolivia. Aquelas voces tan críticas agora, permaneceron caladas mentres os recursos e todo o que puidera ter valor lles foi arrebatado aos indíxenas. Que non nos pinten o lobo tan manso... por moito que sexa español... o de lobo non llo quitan. Asdo. Xoán de Requeixo

A Sexta

Os venres son ese día chungo que está a medio camiño, entorpecendo a fin de semana. A xente está máis ocupada en pensar que facer no seu tempo libre que en atender os correos, as bitácoras... A actividade fica reducida ao mínimo, non se prantexan novos temas, non se discute o ridículo espectáculo parlamentar, nin se pregunta se ao final teremos que pagar todos os buracos das estampiñas... Bon sempre haberá tempo ao longo da semana para falar do feito nestes dous días. Pasadeo ben todos. Un forte saúdo. Fernán da Veiga

A Cea

Na miña sinxeleza masculina pensei que as mulleres serían máis listas e saberían proceder doutro xeito, sen cometer os mesmos erros tantas veces denunciados, moitos deles -aínda hoxe- tan poucas veces atendidos. Inxenuamente cría que por fin as persoas ían ser tratados por tales, sen facer distingos entre tal ou cual por pertencer a este ou aqueloutro grupo, somentes por presentar unhes atributos cos que aleatoriamente a Natureza nos dotou. Alén dos moitos argumentos que se lle está a dar a unha oposición sedenta de carnaza, a propia imaxe transmitida, de facer distincións con moita pavonería e diferenciar absurdamente entre mulleres e homes, non é a millor das posibeis. Eu sinceramente sinto certa decepción ou quizais a sensación amarga de quen ve confirmado os seus temores. Non é unha loita de todos/as... somentes é a delas, aínda que, por suposto, non é de todas. Asdo. Fernán da Veiga.

A Mourela

Gostariame colaborar cos amigos das Pontes no seu empeño por salvagardar o patrimonio, neste caso un singular circulo de pedra megalítico, para evitar así o esnaquizamento por mor das obras dunha autoestrada. Podedes con eles asinando contra a súa destrucción; a fin de contas é algo que nos pertence a todos e debería ser un ben a protexer. Recollida sinaturas Asdo. Eáns de Cotón

Metal quente

Nestes primeiros días de maio, no mes onde se celebra dende hai moito tempo o festa do traballo, está tendo lugar en Vigo algo que xa facía tempo que non contemplabamos, un movemento obreiro multitudinario que ten paralizado ó sector do metal por completo na provincia de Pontevedra. Coma sempre, o proletariado loita cos seus medios a prol dos seus dereitos como traballadores, co abxectivo de que o seu traballo sexa digno, e sexan tratados con xustiza para poder vivir nunha situación cando menos aceptable. Para iso, e en vista de que as negociacións coa patronal non están a dar os seus froitos, están saíndo á rúa a protestar pola súa situación. E coma sempre, cando hai protestas nas rúas, hai xente, que maioritariamente nada ten que ver co asunto, que fai a guerra pola súa conta, rompendo, queimando, esnaquizando todo canto atopa por diante. Iso non representa a situación dos traballadores do metal, nin moito menos. Pero non deben pensar igual na Subdelegación do Goberno. Eles deben pensar que estas xentes bárbaras e insensatas (eses 4 ou 5 para eles son todos) o único que buscan é facer falcatruadas e aproveitar para desfacer todo canto poden ó seu paso. Deben pensar que, en vez de ser xente de a pé que demanda unha situación laboral digna para os seus futuros, teñen como obxectivo esnaquizar unha cidade e faltar ó traballo. E por iso, ante eses desordes públicos acontecidos en Vigo neste mes de maio, mandaron chamar ó mellorciño que había nos corpos de seguridade nacional (enténdase España) para, como mostra esa instantánea da cabeceira, mallar nos traballadores que como única arma portaban un berro de xustiza. ¿E logo qué pretendían? ¿É que en Vigo ía haber algún golpe de estado? ¿Ían matar a alguén? ¿Ía haber mortos e pelexas polas rúas? Nada máis lonxe da realidade, simplemente xente que busca levar algo máis que o pan de cada día ós seus petos e que, en vista do acontecido hoxe luns nas rúas viguesas, a saber cal pode ser a resposta mañá desta xente da que, poderiamos dicir, "aparte de burra, apaleada". Non hai dereito, é como apagar o lume con gasolina, non hai dereito. Paquito

Das varas e as vareadas

Unha vez máis a xustiza deixa a máis de un aquelado e sorprendido. Non se sabe moi ben como entender as cousas do entramado xudicial; por moito que un o intenta nada consegue aclarar, vemos que distintas varas... unhas de medir... e outras de dar... A dúbida está en saber quen establece sempre o mesmo reparto? Asdo. Xoán de Requeixo

Solo unos negritos…

Miles de personas están morrendo, homes e mulleres e incluso nenos que arriscan a sua vida subidos con 40 ou 50 personas máis nunha embarcación paupérrima e ridícula, acinados como bestas en busca de outra vida. Perseguindo un soño que na maior parte das ocasións os leva a morte.

Alguén se pregunta qué os leva a facer iso?... a ninguén lle importa cal é a historia desta xente?, unha historia que os leva a lanzarse ó Atlántico nunha travesía suicida. Unha historia que sempre ten un final tráxico. Xa son 1800, alguns din que 3000, no que vai de ano!... 3000 mortos!... e non pasa nada?. 3000 personas morreron xa en apenas 4 meses desta maneira e a ninguén parace importarlle. Son só eso, un número, unha estadística? … son seres humanos, personas cos seus soños, penas, vivencias, co seu pasado, con amigos e familias e que teñen unha terrible história que contar se a alguén quere escoitala e se sobreviven para facelo. 3000 mortos!, e a ninguén lle importa? Claro, a fin de contas non son españois, alemáns ou franceses, daquela sería unha das traxedias mais terribles da historia, un desastre, unha hecatombe...

…pero claro, se nin tan sequera son brancos!, son “solo unos negritros”.

Trasancos

Encol do Feismo

Na nosa viaxe mundialmente mundial pola Ribeira Sacra, e en vista dos nosos comentarios, fixen mentalmente unha serie de reflexións a considerar: a) O conceito "feismo" como aquel urbanita: Os urbanitas noutrora iamos ás aldeas co pescozo ergueito, rindo dos carros, das roupas, das falas dos "indíxenas"... e estes por imitación renegaron daquelo que lles era propio. Xa que logo... os urbanitas somos os xeradores primeiros do feismo. b) O conceito feismo como fillo dos "neodescubridores do país": Hai que ter ollo cos "neodescubridores"... tanto na fala, coma no folclore, arquitectura... Os principais renegados pasan á outra beira dun xeito radical... e na meirande parte das ocasións.... fano sobre o principio de "o toda a vida"... vida que como memoria é un intervalo certamente cativo e despreciabel. c) O conceito feismo como invento recente: Os máximos loitadores e resgadadores das formas da arquitectura, son/somos -como os neofalantes no caso da lingua- o principal exemplo do renegado e moitas veces descoñecemos a realidade que se agocha baixo unha ollada superficial aos elementos que criticamos. Noutrora calificariamos as casas rurais como "chozas para animais" e agora... consideramoas lindas "casas de turismo rural"; esquecendo no camiño as condicións culturais, sociais, económicas e aquelas propias do modus videndi rural. Aplicando esa visión urbana que considera que todas as casas do rural deberían pasar a ser vivendas "chalet" para xente que traballa ao xeito da urbe, nunha fábrica ou nun negocio e dentro sempre dun horario fixo e con todas as necesidades disponibeis ao alcance da mao... sen percatarnos de que os que viven no medio rural as veces botan xornadas de máis de 10 ou 12 horas de traballo arreo e que cando teñen tempo "libre" (bonita palabra, entelequia total ao falar do campo) adicano á reforma, coas súas propias maos, das súas vivendas. Tampouco consideramos as limitacións educativas.... producto da fame doutros tempos nin as máis que frecuentes limitacións económicas. d) O antifeista é, por principio, un facha cara os máis... non tanto cara sí. Non importa un carallo que viva nun ridículo piso de 30 metros cadrados... encadrados nun barrio de 120, nunha cidade ben pouco máis grande. El ten o direito a ir criticando e censurando a liberdade dos demais... o que lle gusta e o que non, aínda que a súa casa non seña tampouco un palacio e viva agobiado entre catro paredes de cutre cartón. Alén diso, cando ten cartos non permite que ninguén lle diga o que ten que facer nin onde, contratando para os seus propósitos a un criminal, "artista" tamén chamado arquitecto, e así realizar calquer tipo de desfeita sen máis miramentos, sexa na moderna urbe, nun casco histórico ou no seu recén descuberto medio, o rural. e) O antifeista é -case sempre- a versión galega-urbanita do "guiri dos madriles"... que chega o día da festa criticando aquelo que non se fixo segundo o seu criterio; iso sí, sen dar el nunca "o callo" e sobre todo sen soltar un peso para facelo. Son reflexións persoais, non ter moito en conta. Asdo. Xoán de Requeixo

Boa conxunción

Non hai máis que ter bos ingredentes para facer bon caldo: algo de alcohol, amigos, cantigas, pandeira, unha incribel paraxe natural e o encanto secular e antigo do románico; todo isto nun enclave mítico como é o da Ribeira Sacra. Para dous días de aventura... a receita saiu perfeita, mesmo parece que os días tiveran máis horas do habitual e é que non deixamos derramar un só minuto, aínda a costa do noso cansanzo. Agora só nos queda reflexionar en torno ao vivido e preparar a conciencia a vindeira excursión , xa que desta volta o listón quedou ben alto. Certamente. Asdo. Fernán da Veiga Pd: Recoñecer o acerto do Paquito na súa proposta de visita aos Meandros do Sil... non me doe prenda. Acerto pleno.

20 anos de Chernobyl

Foi unha catástrofe a de aquel día. Miles de persoas morreron por causa da radiación, e moitas máis quedaron condeadas para o resto das suas vidas, ademais de terras contaminadas que ainda hoxe seguen totalmente inútiles. A enerxía nuclear demostrou do que foi capaz aquel día en Ucrania, ogallá non suceda nunca máis. Paquito

Da Fala

Os expertos filólogos deixaron de lado o estudo da Fala extremeira... adican os seus máximos esforzos en descubrir en que idioma fala o Sr. Touriño... Presidente da Xunta de Galiza. Asdo. Xoan "O Requeixiño"

Aquelando

"Eu não gosto nem brincando dizer adeus a ninguem; quem parte saudades leva, quem fica saudades tem."

Grazas Intelectual Orgánica... canta razón tes. Asdo. Fernán da Veiga

A fala extremeira

Como amante do folclore -e loxicamente da lingua- tiven a sorte de visitar os Tres Lugaris na Extremadura; esas pequenas e fermosas vilas das que tanto se está a falar nestes días. Alí puiden coñecer directamente a fala e as xentes que con tanto orgullo a empregan e manteñen viva dun xeito que xa nos gustaría a moitos, aínda sendo unha poboación reducida en extensión e número. Percibín unha imaxe da Extremadura, plural e popular, ben distinta destoutra coa que nos agasalla estes días o infame Ibarra. Menos mal que as veces, coma neste caso, por moito que se empeñe a mazá podre... non ha chegar a apodrecer o cesto enteiro. Asdo. Fernán da Veiga Pd: De agradecer foron os detalles e explicacións dados por D. Domingo Frades. Un afectuoso saúdo. Pd: A Real Academia Galega vai permanecer calada? Se non lembro mal... houbo diversos actos en apoio ao galego exterior e concretamente ao galego extremeiro. Pd: O Sr. Ibarra podía esforzarse e impulsar esa lingua que tanto "apreza" e non loitar contra os que gostamos tanto dela coma dos seus ricos matices.

Viúvas de vivos, viúvas de mortos

Hoxe din comezo un novo libro, trátase de "Galiza vista por un inglés" ou no seu título orixinal "Spanish Galicia", escrito por Aubrey F.G. Bell, logo da súa viaxe polo noso país aló polo 1922. Das súas primeiras páxinas preséntovos un pequeno extracto; creo que abondo significativo. Cada quen que xulgue segundo lle dicte seu parecer. "As mulleres son as que na práctica gobernan Galicia e é quizais este matriarcado o que explica o conservadurismo, a industria e a economía que prevalecen no país. Estas mulleres espléndidas traballan arreo dende moi novas ata o día da morte. Cavan, aran e sementan, fan longas camiñadas ao mercado levando pesadas cargas e atopan tempo para tecer, fiar, cocer o pan, criar os fillos e tamén para as múltiples tarefas relacionadas co liño, o millo, as castañas e as videiras. Son normalmente fortes e ben desenvolvidas, en contraste cos seus maridos, débiles e choromiqueiros, aos que gobernan e, ao teren control da bolsa dos cartos, lles conceden só unha pequena cantidade para a taberna. Un extranxeiro non ten que estar moito tempo en Galicia para decatarse de que é a terra das viúvas, viúvas de vivos, viúvas de mortos. Por todos os lados se ven mulleres e cativos traballando, sen homes." Asdo. Eáns de Cotón PD: tradución por Xosé María Gómez Clemente para "A Voz de Galicia".

Qué pensan os creativos?

Unha chea de executivos -homes na súa maioría- nunha sala de reunións discutindo a berros cal pode ser o nome axeitado ao seu novo producto... Logo dunha chea de deliveracións, horas tomando cafés, nervios e algún que outro intento de suicidio por non poder fumar no seu lugar de "traballo"... logo de todo iso... a aplastante maioría masculina encontra o nome perfecto: unha palabra que enche, que o di todo, abondo representativo, de seguro impactante. Non pasa desaprecibido para ningúen. Aí o tendes: O Collonil!! Así funciona o mercado. Asdo. Xoán de Requeixo

Reiciño de Galiza

Recén veño de rematar a lectura dunha pequena obra do escritor francés Victor Hugo. Titúlase "O Reiciño de Galiza", bon, o orixinal, como é lóxico, é en francés mais non lembro como se escribía, dispensádeme. Trátase dun curioso poema no que fai referencia ao secuestro e liberación dun suposto fillo do Rei García de Galiza (até aquí podo ler). O máis peculiar do caso ven dado polo feito de que un autor foráneo -e para máis inri desa relevancia- tivera tomado como punto de partida para a súa obra unha pasaxe tan concreta e lonxada na historia (e máis aínda dada a escasa importancia que lle dan a Galiza nese periodo de tempo dende a óptica da "historia oficial"). Bon, agora darei comezo a outra "Obra" non menos particular. Asdo. Fernán da Veiga Pd: Acho que "O reiciño de Galiza" pertence á obra "A lenda dos Séculos". Pd2: Grazas... Srta. Intelectual Orgánica. Pd3: O da lectura da "obra" é irónico! por se algún aínda o dubida.

Gallego & RAE II

Os resultados son bastante claros, non deixan lugar a dúbidas. Está claro que resulta ofensivo cara unha aplastante maioría de votantes. Espero que os señores da RAE encollan algo o pescozo, baixen a cabeza e recuen sen ter que montar moita guerra con este tema. É de xustiza. Asdo. Xoan de Requeixo Detalle: Votos especificados na sección Outros (sen censura) - Chamarlles fillos de puta ós señores da Real Academia, pra que pro ano na definición da palabra "PUTA" engadan un novo significado "Nai dos señores da Real Academia", entón estarei dacordo con eles. - Cambiar a definición da palabre Español, nos diccionarios de galego. - Se é un termo que se segue a utilizar, debe quedar, senón fora. - Facer unha campaña de dignificación nacional en Latinoamérica - español: -despect.coloq.De ideología política reaccionaria - Mandar a Xoan de Requeixo a Costa Rica e ó Salvador pra que lles diga que iso non se fai.

Gallego & RAE

Qué facer co Gallego e a RAE? Asdo. Xoán de Requeixo

Ideas para unha bandeira

Ante a incertidume xerada pola rotura do mastro da bandeira e as afirmacións por parte do novo alcalde da cidade herculina de querer recuperala... dende aquí organizamos unha pequena enquisa a modo de concurso de ideas. A ver se así... o Sr. Losada vai tomando mellor camiño. Asdo. Xoán de Requeixo Pd: Ben, parece ser que non é o único que debería endereitarse.

Noite de parranda

Como moitos xa sabedes recéntemente varios mebros alpendreiros reunímonos e decidimos facer unha acampada brava por Galiza adiante. Encamiñámonos cara as terras do Deza e tras visitar tan fermosos lugares decidimos facer un alto para pasar a noite. Baixo as estrelas comimos, bebimos, cantamos e balilamos nunha especie de aquelarre festeiro ós pes dun antigo mosteiro que actuou como testemuña. Xuntos, os vellos e os novos amigos, fixemos daquela noite un momento que lembraremos sempre cun sorriso nos beizos. Despois da festa improvisada algúns remataron durmindo dentro dos coches e outros nunha tenda que non sei cómo puideron montar de madrugada xunto ó rio.

O mosteiro baixo a luz da lúa

Ó dia seguinte erguémonos para continuar coa viaxe co aquel de satisfacción que, a pesar da resaca, deixan os bos momentos en compañia dos amigos. Despois diso so podo pensar... cando repetimos? Trasancos

Warhol

Estilo Warhol

Coñecendo Galiza: A comarca do Deza

Esta semana santa varios compañeiros alpendreiros decidimos coñecer un pouco mais o noso pais e fumos de roteiro polas terras do Deza. Certamente desfrutamos da viaxe e da fermosura das paisaxes da nosa terra, sorprendímonos coa sua beleza e os seus contrastes. Aquí tendes unha pequena mostra, xulgade vos mesmos...

Ponte Ulla Ermida do Gundián

San Salvador de Camanzo Pazo de Oca Xardins do Pazo de Oca Mosteiro de Carboeiro (foto de Paquito) Fervenza do Toxa Tele clube de Breixa Igrexa de Ansemil

... como acostuma a dicir un compañeiro alpendreiro: "Vivimos no pais máis bonito do mundo" E o que queda por ver!! Trasancos

Recordos de infancia

Este sábado estiven axudando ó meu pai a facer unha cometa coma as que el facía cando era cativo. Puiden comprobar como disfrutaba na montaxe, e na sua posterior posta en rodaxe na praia do Bao. Velaquí tedes a mostra fotográfica que demostra que foi quen de facela voar, coa mestría herdada en tempos pasados, e onde se ve que, con un pouco de imaxinación e algo de maña, pódese cumprir o desexo de, por uns intres, recordar o máis bonito que pode recordar un ser humano, que son os seus anos mozos.

Gaitas en Guerra

A destrucción do patrimonio, en calquera das súas formas, debera estar suficientemente penado como para que ninguén tentase loucas aventuras personalistas, que agochan as máis das veces relacións de interese político e económico que deberían facer baixar a cabeza a máis de un, da vergonza. No tocante á música tradicional, e máis concretamente á gaita, esa depauperización leva acontecento dende hai xa moito tempo, non só na Galiza e Asturies, se non que pouco a pouco tamén se vai impoñendo no norte do noso viciño Portugal e no Bierzo. Estes proxectos culturais -de dubidosa calidade e dende logo exentos de raigame na cultura propia - gozan do apoio político e mediático daqueles que precisamente son os primeiros en renegar das formas autóctonas; aqueles que por mor de serios complexos sinten a necesidade de agochar as raíces da tradición, destruíndoa ou disfrazandoa baixo un manto marcial e militar, cousa que nunca se deu -por lóxica- na música máis popular. Mentres aquí as nosas guerras semellan estériles, os nosos viciños e irmaos do Bierzo non quedan calados e abren a boca para expresar o seu berro de protesta e poñer a cada quen no seu sitio. Quizais deberamos unirnos a eles na súa mensaxe e protestar todos xuntos por unha causa común. Asdo. Eáns de Cotón.

A boda "Guai"

Tivo lugar a primeira boda gai no concello de Ourense. O interese sobre o asunto non sería maior se non fose porque un dos contraites era un edil do mesmo concello e do PP, o oficiante da boda foi o mesmisimo alcalde, tamén do PP, e á cerimonia acudiron múltiples personalidades políticas da plana maior do PP galego, entre eles o presidente do partido en Galiza, o señor Nuñez Feijoo. Despois de tantos berros, de tantas manifestacións en contra do matrimonio entre persoas do mesmo sexo, de anunciar a destrucción das familias... van agora e montan a boda mais "chachi-guai-de-la-muerte-osea-te lo juro" entre dous homes no concello de Ourense.... e do PP!!!. A alguén lle cabe na cabeza??!!. É que agora o de casarse duas personas do mesmo sexo debe de ser tan "fashion" e tan "in" que os dereitosos de toda a vida non saben decir que non... xa os imaxino... - Jo tia!, que fuerte!... como mola los dos mariquitas!, mira como se quieren, si parecen personas normales y todo!! - Ya te digo tia!, como mola esto de ser transgresor y pro gays, es lo mas "cool"!, me meo en las bragas de la emoción!! ... ou isto, ou é todo unha pura montaxe electoral, que tamén. Trasancos P.d: E agora... animarase tamén algun que outro dirixente do partido?... todo sexa por un "puñado" de votos...

Soños de papel

Moitas veces escoitamos falar de que nos libros podemos atopar historias, vivir aventuras , soños... pois mirade que fermoso xeito de representar iso dunha maneira gráfica: ... que desfrutedes esta fin de semana dunha boa lectura. Trasancos

Cumprindo?

Coa boca pequena foi aprobando as súas leises... traendo as tropas... casando homosexuais. Logrou agochar no Vaticano ao noso sirciño. Hoxe retirou ao Bono do ministerio mentres o Sr. Ibarra está pacificamente quedo e calado. O escenario da tregua vaise abrindo en silencio, paseniñamente, moi de vagar, mais vaino facendo, non hai dúbida. No comezo pensei que non tiña tanto espabilamento. Quererá cumprir logo? Asdo. Xoán de Requeixo.

Concurso fotográfico: Outótono e Chintófano

Os que formamos este modesto grupo decidimos fai tempo ir organizando actividades a modo de pequenos concursos. O primeiro deles foi unha sinxela "competición" de relatos curtos, cun máximo de 10 palabras (probade a facelo!). Nesta ocasión cambiamos radicalmente de pola e escollimos a fotografía como soporte onde plasmar as nosas supostas ansias de victoria. En realidade o fundamental do concurso non é decidir gañador... se non somentes tomar partido nela e presentar algún que outro "traballo". Establecimos dúas categorías: Outótono (aquelo que é intrinsecamente pseudoautóctono) e Chintófano (aqueles trebellos dos cales descoñecemos o nome ou función). O restantes detalles da convocatoria foron libres, cada quen puxo os seus propios límites. Pois ben, xa temos gañadores deste Primeiro Concurso Fotográfico "O Alpendre" Categoría Outótono Categoría Chintófano

1979

Sempre quixen escribir sobre o ano que me viu nacer, o ano que sempre considerei o mellor, e no que a vida me foi mostrando que todos -ou case todos- os nacidos neste ano formamos unha das mellores xeracións que eu poiden coñecer. Ben sei que camiñamos, uns xa cos 27 ó lombo, a outros lles estarán a chegar, a madurez comeza a somar nas nosas cabeleiras, a ser tema de conversa cómo os 30 se aproximan, mais, sendo como fora, haberá algo que sempre nos unirá, nos malos e nos bos momentos, e é ter nacido no mellor ano, 1979. Paquito

O nome da rúas

Onte, logo de moitos anos de espera, nin máis nin menos que dende 1936, o Gobernador Civil Francisco Pérez Carballo recibiu unha merecida homenaxe por parte do Concello da Cruña: Poñerlle o seu nome a unha rúa. Un simple feito simbólico mais dende logo unha máis que necesaria lembranza, así como cara a súa dona, por teren sido ambos os dous cruelmente asasinados nos primeiros momentos do levantamento que logo rematou na cruel Guerra Civil. Lembremos que o seu delicto non foi outro máis que o de permanecer leal no posto que lle foi asignado polo goberno lexítimo. O dela... simplemente ser súa muller. A barbarie daqueles feitos aínda está fresca na memoria colectiva, ben é certo, mais refrescarnos as ideas nunca lle veu mal a unha sociedade tan afeita a convivir cos símbolos da vella ditadura, como se isto fose a cousa máis normal do mundo. Gostoume a puntualización feita polo voceiro do BNG, Henrique Tello, mágoa que non veña recollida na prensa. Era unha reflexión de viva voz, unha pregunta axeitada e clara na que se cuestionaba se tiña algún sentido este tipo de actos, concederlle unha rúa a un asasinado no levantamento do 36, mentres noutras rúas da cidade se lle segue a render homenaxe ao propio ditador e aos seus secuaces. Contrasta este posicionamento coa actitude repunante do Sr. Rodriguez Corcoba, representante local do PP, quen unha vez máis, seguindo a liña xa tradicional na súa formación, aliñouse co "bando vencedor", pretendendo negarlle esa cativa e insuficiente mostra de respeito e dignidade por quen non fixo máis que cumprir o seu cometido como Gobernador Civil. Asdo. Xoán de Requeixo. Pd: Alguén debería engadir certos delictos ao Código Penal... Non é a primeira vez que o digo.

Renaceres

Tempo acá un vense acostumando a determinadas circunstancias na súa vida, pero hai veces onde os plans que un ten ráchanse pola metade coma unha folla. Os ceos víñaos vendo anubados, e en parte estaba cómodo con ese clima sen choiva nen Sol, tempos de liberdade e sen ataduras, tempos onde o aire respirado era máis puro e libre. Pero hai días onde a vida dache a volta, antigas pantasmas asoman, e aqueles plans individuais que un ten na mente vense en perigo de derrumbe. E a noite é moi traizoeira neses momentos de fraqueza, é capaz de mostrar tódalas vergonzas nas que un se refuxia. Eran 23 motivos fundidos nunha soa forma os que fixeron que os enclaves da miña autosubsistencia tremesen coma bimbios nun temporal de estrelas. Sentinme sacudido polo vento que emanaba, e a confusión rodeoume en sí atándome de pés e mans, impedindo calquer reacción lóxima e racional. Agora fico en terra de ninguén, agardando claros no ceo que me volvan indicar a senda que desexo. Paquito

As barbas dos políticos

Como di o famoso refrán "cando as barbas do viciño vexas cortar..." Gustaríame pensar que todo o acontecido esta semana coa alcaldía de Marbella vai servir de advertencia para todos aqueles politicastros afeitos a exercer os seus mandatos como se aínda estivesemos no máis duro e cruel medievo; manexando o poder como noutrora fixeron os señores feudais, ao seu total antollo, e aproveitando calquer ocasión para tirar proveito de todo, enchendo ben os petos -de parvos teñen pouco- sen trabas nen impedimentos por parte de ningunha institución pública, administrativa ou xudicial. Sei que é unha visión ilusa, desa inxenuidade que nunca se perde mais non sería mala cousa que máis de un tomase boa nota, mesmo aquí en Galiza, onde os boitres pretenden repartirse bos botíns a base de urbanizar a nosa costa de cabo a rabo. Oxala poidamos impedirllo. Asdo. Xoán de Requeixo

Non ten prezo

Como nos anuncios habituais da prensa, aqueles da tarxeta de creto, un pode imaxinar a escea: Sobre unha foto do novo alcalde coruñés, Xabier Losada, un resume de gastos e ingresos típico: Mastro da bandeira... 1200 € Bandeira reforzada... 500 € Gastos de Homenaxe merecido... 6000 € Gastos de reimprantación da custodia policial... 6000 €/mes _____________________________________________________ Perder unhas eleccións municipais... NON TEN PREZO. Asdo. Xoán de Requeixo Pd: Afórrese problemas home, non vaia de Dandy... Sirciño só che hai un!! Pd2: Os datos son ficticios.

SOS Touriñán

Calquera que vaia de excursión pola Costa da Morte e vexa o acontecido aos pes do Faro Vilán, senlleiro emblema de Camariñas, opinará coma min... que iso non é, que non podemos deixar NUNCA MÁIS que iso aconteza. Temos ocasión de demostralo e presionar a quen corresponda para esixir que fagan, por unha vez, as cousas como deben ser feitas. Aínda descoñecendo pormenores, o meu sinceiro apoio á campaña: SOS Touriñán Asdo. Fernán da Veiga

Tras un simple café

Entramos nun café... alí nunha mesa atópase un home, un simple coñecido sin máis; xiro a cabeza e saudoo cun simple e seco Ola. Transcurridos os minutos a súa voz alterada irrumpe no "escenario" que é o propio bar. Emerxe entre todas as outras voces para falarlle á muller que ten enfrente, na súa mesa. Berra e móvese de xeito nervioso, incontrolado e cun marcado aceno autoritario. Ela mentres tanto afánase en calmalo, pedíndolle desculpas, dicíndolle non sei que cousas co obxecto de non chamar máis a atención ás restantes persoas do local. Logo dunhes días, repítese a escena: o mesmo home, a mesma muller, os mesmos comentarios abusivos, a mesma reacción de vergonza, de culpabilidade, asumindo o seu rol submiso, por parte da muller. Todo son sensacións, nunca feitos probados. Simplemente estímulos que impactan nos meus máis simples sentidos. Algo hai no aire, fede cun certo tufillo a maltrato, psicolóxico como pouco... físico igual non... quizais mañá. Apuras o café, recolles as cousas da mesa e sen máis preguntas, marchas como calquer cliente. Vaste coa dúbida de se é un invento teu ou é un caso real. Non creo que chegue nunca a sabelo ou... tal vez no próximo café, quen o sabe. Asdo. Fernán da Veiga. Pd: Por desgraza este mal relato non é ficticio. Esa sensación, real ou non, non é unha ilusión. Tristemente é verídico aínda que non poida ir máis aló do meramente subxeitivo.

Home péndulo

É un homiño pequeno, que vai e ven sen apenas moverse do sitio. Gosta de andar a medio camiño entre Sol e Lúa, entre luz e sombra. Marcha hoxe lonxe para chegar cedo onte, para chegar, coma sempre, a ningures. Home Péndulo, sempre igual, repite a mesma cantinela... hoxe triste e mañá ledo. Aínda está a tempo... quizais chegue a Home Trompo, ben pouco lle queda. Asdo. Eansinho de Cotón.

A morte do cine indie en Vigo

Esta fin de semana tiven ocasión de ver unha peli neses multicines vigueses chamados Multicines Norte, onde en máis de unha vez moitos de nós tivemos que citarnos para poder ver cine non proxectado nas carteleiras comerciais das grandes superficies. E quizáis esa película que fun ver, Tsotsi, foi a última da que poida disfrutar nesa emblemática institución. Antes pecharon Multicines Centro, agora, cun futuro complicado, os Norte están a piques de, coma os seus tocaios, pasar a mellor vida. Dende eiquí fago un chamamento a favor deste tipo de establecementos, que consideron fundamentais nunha cidade como Vigo. As institución deberían facer algo para que a cultura do cine, máis presente en lugares coma este ca nas xigantescas superficies onde só prima o comercial, permaneza na nosa cidade ainda que, ben é certo, somos poucos os que gostamos de non consumir a mesma merda comercial. Unha pena. Paquito

Hai futuro

Recén chegado e aínda sen recuperarme do Xantar Gaiteiro 2006, apuro os minutos antes de deitarme para subir esta simpática foto. Un rapaciño pequeno, un precioso pícaro, paseábase entre os gaiteiros coa súa gaitiña de xoguete. Termaba dela como se fose un home grande e movía os dediños como se estivera tocando en verdade a máis fermosa muiñeira. Alén diso, o pequeno tiña unha espectacular habilidade para marcar o ritmo co pé, xa lle gustaría a moitos -a min, por exemplo-. Noutro lado da sala outro cativo, loiro de anuncio, boneco de pan, brincaba e bailaba cunha cariña e unhes ollos que eran todo un poema. Desbordaba ledicia. Marabilla pensar que hai futuro para a gaita e para as música do país e ven con forza... traeno no sangue. Asdo. Eáns de Cotón

Foise co vento

Foto Eduardo. A Voz de Galicia Marcha o sirciño e ao día seguinte xa se pon a súa cidade patas para arriba!!! Ademáis de gracioso -espero que non houbera feridos- é moi simbólico o feito de que caera o pao coa bandeira, coma quen que ao noso medio non lle gustou a afronta que se fixo a boa parte da cidadanía e veciñanza e este correspondeunos. Grazas! Asdo. Fernán da Veiga

Xantar Gaiteiro 2006

O mundo gaiteiro galego celebrará mañá domingo, en Carballo (A Coruña), a súa anual festa de confraternización, e xa van XI!!! Outra ocasión máis para xuntármonos todos, gaiteiros e non gaiteiros, e desfrutar do patrimonio musical e cultural que nos une e do que estamos tan orgullosos e dispostos a defender... claro que entre amigos, co cocido e co viño... calquera se anima. Desta volta conta con máis actividades: exposición de instrumentos e fotos, teatro, humor e como non, música na rúa. Vemonos aló. Asdo. Eáns de Cotón.

Primavera e as alerxias

Non sei onde escoitei que, por mor da choiva, esta primavera habería moitos máis casos de alerxías do habitual. Non pensei que chegaría a cousa a tales extremos. Vaianse vacinando señores e tranquilos... que ha de haber medicación para todos. Asdo. Xoán de Requeixo

O Principio do Fin

Hoxe todos temos motivos para estar contentos. Hoxe a esperanza ábrese un oco nos coranzons de moita xente. Por fin parece que remata un enfrentamento que tanto sufrimento e victimas deixou. Deuse o primeiro paso do que probablemente sexa un longo e difícil proceso, pero un proceso sen mortes, sen bombas, sen medos. Todos queremos estar vivindo un momento histórico no que, desta vez si, remate por fin a violencia e comecemos a utilizar as palabras para solucionar os problemas. Alguén dicia esta mañá que o que comezou hoxe xa é un proceso imparable. Que así sexa, porque é o que moitos desexamos, a pesar daqueles que ainda non cren, ou non queren crer, que é necesario falar para entenderse, que para negociar e solucionar os conflictos é preciso dialogar. Hoxe todos desexamos comezar a falar en pasado da violencia, dos atentados e das mortes. Como decía a vicepresidenta do goberno, todos queremos que esto sexa o principio do fin, e é que a pesar da prudencia, a esperanza ábrese camiño Non máis balas Si máis palabras Trasancos

Novo horizonte

Falando en termos persoais hoxe tiña un día bastante negro. Comecei agobiado e algo desfeito, nese estado tan común en min dun tempo a esta parte e tan próximo ao que se entende por depresión. Todo cambiou de xeito inesperado. A media mañán unha nova na radio fixo cambiar o panorama dun xeito radical; abriuse un novo horizonte, diferente, esperanzador, prometedor e ilusionante. Terei tempo mañá de caer da burra, de por os pes no chao e facer reflexións máis calmas e tranquilas. Hoxe non quero saber nada diso... somentes teño ganas de permanecer neste estado de ilusión inxenua, de ledicia case infantil, coma un neno que pensa que un día todas as guerras e a violencia terán, por fin, remate. Deixenme desfrutar un día Sres. Políticos. Asdo. Fernán da Veiga

" A REVOLUCIÓN VIOLETA"

Queren facer unha festa... Queren que marzo sexa a nosa festa.. Queren a participación social das mulleres do noso país... Queren fomentar a toma de decisións das mulleres na vida e na sociedade... Queren crear un espazo de liberdade, de igualdade, de imaxinación, de creatividade.. Queren tinguir a nosa ruta de violeta... Queren que todo o ano se converta no espíritu violeta... Artistas todas, poetas, cantantes, cómicas.. creadoras galegas que estades a percorrer o noso país.. ¡MOITAS GRAZAS!

Sucedeu en Napoli

Unha noite de verán, dous amigos voltaban totalmente lascardados logo dunha longa noite de troula. As rúas de Napoli semellaban máis seguras que nunca, sen dúbida porque o noso estado facía que todo dese igual. Camiñando por via Toledo, indo cara casa do meu compañeiro, atopamos unha flor de gran tamaño no chan. A lascarda fixo que fixeramos fotos con ela e todo en plena rúa. Era fermosa, cuns pétalos vermellos moi rechamantes. Ainda cegos, xa no piso, o meu compañeiro tivo os arrestos para meter ese anaco de flora nun tarro con auga, para a súa mellor conservación. Tras este heroico xesto -heroico pq apenas nos mantiñamos en pé-, metémonos na cama a durmir a papa. Pasaron os días, e a flor seguía no seu lugar, relucinte, e formara parte de tal maneira do salón que nin nos decatamos da súa presencia en días posteriores. Pero chegou un día en que a compañeira de piso do meu colgega reparou nela, e fixo unha pregunta realmente templaria: "¿Hey, mucho aguanta esa flor, no? ¿No será de plástico?" Botoulle a man, e a súa mirada cara nós foi suficiente para decatarnos de que sí, a lascarda fora de carallo.

Homenaxe

Viña no xornal a deprimente reseña de que o concello da Cruña segue nas mesmas... non só non axuda á recuperación da memoria das atrocidades cometidas se non que entorpece o desenvolvemento deste tipo de xornadas e actos, pretendendo cobrarlle á organización a cesión do Teatro Rosalía de Castro, razón pola cal o evento terá lugar no PARANINFO DA UNIVERSIDADE DA CRUÑA ÁS 19 HORAS DE HOXE, venres 17 de Marzo. Vexo que o Sirciño deixou creou boa escola... deixando na súa cadeira ao seu alumno máis aventaxado. Asdo. Xoán de Requeixo

Destino equivocado

O Sr. Presidente, agochado trala mesa do seu despacho na Moncloa, cabila por unhes momentos até chegar á conclusión precisa: Destino equivocado. Quixo librarse del mandandoo pro ceo... no canto de largalo directamente pro inferno. Os erros páganse, iso é claro e vai ter que lamentalo en máis dunha ocasión. Xa o veremos. Asdo. Xoán de Requeixo

Mercado laboral

Xa de por sí, unha persoa que está no paro, que quere traballar e non atopa algo que canto menos se aproxime ós coñecementos que un ten, chega un momento de atrofia por non atopar nada. Pero o máis triste de todo, polo que estou vendo dende hai tempo, é que nas poucas fontes serias de búsqueda de traballo que hai (infojobs, infoempleo, a prensa escrita...) estanse enchendo de merda cada vez máis, o que da a pensar se realmente adican un espazo a axudar a xente a ter un traballo, ou simplemente gañar cartos. E dígoo porque cada vez maís, as ETT´s están copando máis esas fontes, cada día é máis complicado atopar a unha empresa que se dirixa a un co seu propio anuncio, todo está cheo de merda das ETT´s, é dicir, enchendo máis de intermediarios o asunto, cheo de academias que prometen o ouro e o mouro, e demáis porquerías. Gustaríame que iso poidese verse dalgunha maneira, porque xa un está canso de buscar algo decente, canto máis ten que remexer no medio da merda para atopalo. Paquito

Resaka

Epi de resaka O amigo Epi non foi de botellón, non, foiche de cea alcoholica no piso de determinado elemento. Aí o tendes, todo desfeito -probiño, quere dar lástima e todo!- despois de tragar nonseicantas cervexas e outras tantas botellas de Rioxa (do bon, que conste en acta). A ver se te recuperas para a próxima. Coidate, meu. Asdo. Pepiño das Festas

Manipulación

Cando as palabras se convirten en balas... Novamente asistimos ao penoso espectáculo de ter que aturar o concerto ao unísono de quen pretendeu roubarnos o voto e pretende, unha vez máis, roubarnos a verdade. Cual "conxura dos necios", como miserabeis para os que todo vale, xogan as súas cartas coa vantaxe certa de ter sempre un as na manga. Non podemos permitirnos o luxo de perder a partida; nestas alturas temos moito en xogo, moito máis que outros 4 anos de goberno autoritario, moito máis ca iso. asdo. Fernán da Veiga Pd: A imaxe que se adxunta -descoñezo o autor- é bastante elocuente e clarificadora da situación na que estamos... Pódese retratar nela a diversos xornalistas, políticos, militares, relixiosos...

Vaia por deus...

Teño que desdicir o meu propio artigo desta semán onde falaba dos óleos do Generalísimo, esas obras de arte que ó parecer pintara o carniceiro nº 1 deste país. Ó parecer, todo é unha farsa, que, por outro lado, define ben ás claras que eses cuadros, ainda que cutres, eran demasiada obra para unhas mans que para o único que servían era para firmar sentencias de morte. Paquito

Pandemia

Un nunca acabará de entender o que pasa neste mundo tolo no que vive... digo isto moi aquelado por unha nova que sentín na radio: A simple mención do número de persoas que deixaron a súa vida -que frio semella nun papel ou na pantalla- nunha louca travesía cara un futuro mellor. Resulta incribel como nos imos afacendo a escoitar cousas así e o corpo vaise curtindo a medida que nos facemos insensibeis. Debería ser un dato demoledor, rompedor, que resoara nas cabezas de moitos, especialmente políticos, e así poder artellar medidas que paliaran esta pandemia. Contrasta o feito de que algo así pase tan inadvertido, case desapercibido, mentres que certos achádegos, que non acadan -para min- máis que a categoría de curiosidade, enchen os medios de todo o mundo. Asdo. Eáns de Cotón.

Intuición

Será que un xa che tiña ben collida a medida, amigo Paco, e xa viña imaxinando que tiñas algo preparado para a túa derradeira saída á escea. Estaba certo de que non podias resistirte, como non, non podias deixar escapar unha última ocasión, tan gratuita, e rirte así de todos aqueles que che quixeron facer sombra un día, especialmente os nacionalistas. Como Dandy que es, entonaches o "Lalala" e os "suspiros de España"... na túa liña máis chabacana, rastreira, intolerante... e ridícula pero non penses que ficamos ofendidos, non, cousas ben peores tes feito ao longo deste tempo. Fuches un auténtico raposo, manexaches as cartas e as xogadas ao teu antollo; un becho listo que de democracia ben pouco sabe... só o que lle interesa para sí. De raposo diches máis dun golpe, non cabe dúbida. Asdo. Xoán de Requeixo (no fondo... un coruñés feliz) Pd: Por se alguén quere ler a información que poñen os teus amigotes da prensa...

Día da muller

É certo que falar hoxe das mulleres, polo día que é é moi sinxelo, e a min non me gusta falar de amor o 14 de febreiro, nin da muller o 8 de marzal, nin de outras miles de cousas que semellan estaren encasilladas a un día concreto do almanaque. O día da muller son todos, non só hoxe, tódolos días hai que querelas e facelas sentir ben, non só nun día concreto. Ben é certo que non é mala idea poñer un día concreto para que moitos non as esquezan (de seguro, a moitos lles pasará), pero debemos ter o sentimento de que hai que telas presentes tódolos días, dende o amor e o respeito. Eu mando dende eiqui un bico moi forte a tódalas mulleres, que admiro o que teñen progresado co paso dos anos para lograr un status social equiparable ó do home, a pesar das adversidades pasadas. Ogallá isto continue para elas nunha ascensión meteórica ata a total equiparación, e incluso, como ás veces comento, á propia superación, porque o home xa puido demostrar sempre do que foi capaz, pero seguro que as mulleres son capaces de máis, de moito máis. Un gran bico. Paquito

Folgas en Francia

Hoxe houbo manifestacións en Francia, e prevense varias folgas nos días que veñen, todo por mor dunha lei q quere aprobar o goberno gabacho sobre os contratos laborais (concretamente refírese ó contrato de primer emprego), onde as empresas poderán despedir á xente en 2 anos sen motivo algún. Aparte de que é unha lei absurda e ilóxica, sí que penso (tristemente, claro), que xa nos gostaría aquí ter eses 2 anos de traballo seguido, ainda que nos botasen tras ese tempo. Como ben di a frase, mal de moitos, consolo de tontos. Paquito

Cultura "española"

Non sei se víchedes hoxe as novas. O meirande pintor deste país, xa falecido, cunha obra xamáis coñecida, pero dun valor cultural incalculable, saía hoxe á palestra nos informativos, pois o citado elenco de obras, composta por 3 óleos feitos no seu ben preciado tempo libre, van saír a subasta por uns 9.000 euros cada un, bahh, unha miseria dada a magnitude e a grandiosidade dos cuadros. Non sei se dar moito crédito ó asunto, mais sería boa idea entrar na puxa entre todos, adquirirlos, e queimalos en festa pública. Qué opinades??? Novas de última hora indican q o valor real das pinturas está nos marcos das mesmas, de madeira de pino contrachapado. Paquito.

O doble enterramento

Foto: El Correo Gallego Kiko Delgado

E seguimos co conto... a destrucción do patrimonio continúa baixo a 'atenta' complacencia das administracións locais. Agora tócalle ós enterramentos dos nosos antergos. Por suposto, sempre anda algunha obra de construcción polo medio... e unha obra pública, que é mais grave ainda. Non sei, o mellor estámonos a rasgar as vestiduras antes de tempo, e o que están a facer realmente é unha 'posta en valor', unha restauración desas que tanto lles gusta... deben estar a botar terra por riba para enterralos mellor... ... nin eso. Trasancos (o avergoñado)

Fin das Touradas?

Unha das incognitas máis interesantes a despexar en breve: Acabaranse as Touradas no Concello da Coruña?

Eramos poucos...

Por se faltaba alguén na festa nazi de onte do PP, a estes non se lles ocorreu mellor convidado: Nicolas Sarkozy, o nazi francés (con permiso de Le Pen). O "encargado" do goberno gabacho no problema dos "coches queimados" de hai uns meses, ese que chegou a dicir que todo aquel que lle prendese lume a un carro podería ser expulsado do país, era onte a referencia popular no convite, era a voz erudita que necesitaban os discípulos de Franco para seguir montando a sua festa particular de ideas nefastas e carcomidas. Eu a verdade é que non dou crédito. Quen será o seguinte lumbrera convidado ás festas hipermegapijas dos representantes do "centrismo" español?? Un dueto Fraga-Pinochet ("por los viejos tiempos...")?? Le Pen?? Haider?? Fagan apostas.

Vergoña

Non sei se reparades no asunto, pero para mín é moi grave. Hoxe, o afortunadamente ex-presidente do goberno español, o "Ánsar", chegou a dicir na convención que hoxe o seu partido ultradereitista PP celebraba, q é maís importante derrotar ó terrorismo, que alcanzar a paz. A min paréceme unha idea macabra, e moi lonxana do que realmente se pretende (ou iso quero pensar). O obxectivo, cabaleiro, é que a paz chegue, sexa como sexa, pero que chegue dunha vez, e non ter que destruir ó "oponente" ata a morte para lograla. Ese non é o camiño, ese non é o meu camiño. Paquito.

De boa vontade

Aqueles que tentaron secuestrar unha democracia que andaba aínda en cueiros... aqueles que amezaron coa pistola e o fusil... aqueles que sacaron os tanques por Valencia... aqueles que manexaban as listas da xente a pasear... aqueles eran de boa vontade??? Asdo. Eans de Cotón Pd: Cando chegará a lei que castigue facer apoloxía diso?

Verdade

«Los españoles deben saber que aquí hay una persona que les va a decir siempre la verdad. Lo prometo. Lo juro» Xa que hoxe estamos na noite... -nunca pensei que remataría dicindo esto- "And the winner is".... Mr. Mariano Rajuei Oscar á mellor interpretación por "Máis aló do límite da Verdade" Segunda parte, como ben sabedes, de "El señor de los Hilillos" Asdo. Xoán de Requeixo Pd: Confirmación inequivoca de que nunca segundas partes foron boas.

Visita ao Incio

Paisaxe nevada en Foilevar Unha nova ocasión para desfrutar da beleza deste noso paisiño, xa sabedes, o máis fermoso de todos -claro que as ilusorias fronteiras poñoas onde cadra ou onde me convén nen cada momento-. Outra volta nas Terras do Incio, de visita no Pazo de Don Piñor... xogando coa neve, marabillándonos das árbores e dos rios cheos de fría auga que descende monte abaixo. Un pequeno paraiso para o desfrute de quen o sinta e ame. Qué perdure moito tempo! Asdo. Fernán da Veiga Paisaxe nevada en Foilevar

"OS MERDEIROS"

Se falamos de merdeiros a todos nos veñen a cabeza aqueles que nunha época de “transición” a moitos fixeron bota-los folgos de tanto correr.. pero non, hoxe falamos doutros menos institucionais, e na contra moito máis pacíficos. Son os que nestes días de entroido nos lembran costumes desta terra nosa. Así como en pobos de Ourense temos pantallas e peliqueiros, felos en Maceda, troteiros en Bande.. en Vigo contamos con Merdeiros. Unha figura recuperada no noso entroido, xa que nos contan que non fai moito tempo, os labregos acudían o porto de Vigo a recoller os restos dos peixes que os escabicheiros se encargan de destripar. Era un bo abono para as terras dos campesiños, polo que non lles importaba a cheirume tan nauseabunda que chegaban a padecer carrexando os desfeitos dos peixiños. Os mariñeiros no tempo do entroido, agachábanse en roupas vellas, todos porcalláns, e ían polas rúas meténdose coa xente, era unha “homenaxe” ( enténdase a modo de mofa) os labregos. Dende aquí , dicimos que “Vivan os merdeiros” que nos fan lembrar o que é tan noso, pero os merdeiros do entroido non vaia ser...